moda na owe seriale wygasła dwie dekady później ze względu na znikomą wartość artystyczną oraz brak szczególnego zainteresowania ze strony widowni. Konwencja filmów superbohaterskich zaczęła zyskiwać na znaczeniu wraz z dojściem do głosu pokolenia reżyserów wychowanego na komiksach, które to pokolenie zwie się w Polsce Kinem Nowej Przygody. W latach 70. i 80. XX wieku sukcesy kasowe zaczęły odnosić filmy takie jak Superman (1978) Richarda Donnera i Batman (1989) Tima Burtona na podstawie uniwersów DC Comics. Kolejne dwie dekady obfitowały w serie pokroju trylogii Spider-Man (2002–2007) Sama Raimiego na podstawie komiksów Marvela oraz X-Men (2000–2009, dwie pierwsze części nakręcone przez Bryana Singera). Począwszy od trylogii Christophera Nolana na podstawie komiksów o Batmanie (Batman: Początek, 2005; Mroczny Rycerz, 2008; Mroczny Rycerz powstaje, 2011), obserwuje się odwrót filmów superbohaterskich od zinfantylizowanych fabuł o konflikcie Dobra ze Złem; w miejsce dotychczasowej estetyki Nolan zaproponował urealnienie treści komiksu na podobieństwo kina sensacyjnego.