Aktualnie jest starszym wykładowcom rzeźby, fotografii i rysunku w szkole sztuk pięknych Michaelis'a w Kapsztadzie gdzie naucza od 1998 roku.
Proces artystyczny Okaleczone okrucieństwem Apartheidu, prace Alexander często zawierają w sobie sprzeczne tematy atrakcyjności i wstrętu, ludzi i zwierząt oraz groteski a zarazem delikatności. Ludzie-zwierzęta w jej pracach mogą być postrzegane jako przedstawienie nieludzkiej natury społeczeństwa apartheidu. Rozróżnienia w pracach Alexander, między ofiarami a oprawcami, gnębiącymi a gnębionymi, są nieostre. Jej hybrydowe formy sugerują normalizację groteskowej motoryki przemocy jaka miała miejsce w apartheidzie i zdolność zwykłych jednostek do stania się bezwzględnymi agresorami, kiedy stanowią one część kolektywu kierującego się programem opartym na opresji i przemocy. Te groteskowe postacie nie przerażają nas, bo są nieludzkie, a raczej dlatego, że są tak fundamentalnie ludzkie. Prace Alexander ukazują również potencjał ludzkiej elastyczności, władności i dumy, zachowanych nawet kiedy ludzie stają twarzą w twarz z przemocą, nieszczęściem, i prześladowaniem, a także niepewności i strachu przed tymi, którzy dzierżą władzę. Jej ludzie- zwierzęta przekazują ostrzeżenia dotyczące konsekwencji historycznych i wskazówki dotyczące możliwych wariantów przyszłości.