Specjalista w zakresie Starego Testamentu, w swej karierze dydaktycznej wykładał także przedmioty związane z Nowym Testamentem, Księgą Mormona czy historią starożytnego Rzymu. Kierował wydziałem religii BYU (1948–1954), był jednym z inicjatorów utworzenia wydziału archeologii na tym samym uniwersytecie. Wyróżniony Karl G. Maeser Distinguished Teaching Award (1962) oraz doktoratem honorowym BYU (1976). Na emeryturę przeszedł w 1971.
Mimo swej starotestamentalnej specjalizacji Sperry znany był prawdopodobnie najlepiej z badań nad Księgą Mormona. Jego szeroka działalność na tym polu starała się czerpać z aparatu naukowego biblistyki w gruntownej, wielowymiarowej analizie mormońskiej świętej księgi. Był jednym z pierwszych badaczy sugerujących, że należy ją uznać za arcydzieło literackie. Jako pierwszy podjął systematyczne badania nad wielogatunkowością tego świętego dla mormonów tekstu, wyodrębniając w nim szesnaście współistniejących gatunków literackich. Przypisuje mu się również ukucie terminu „Psalm Nefiego”, używanego na określenie wersetów 16-35 czwartego rozdziału 2. Księgi Nefiego. Bronił historyczności Księgi Mormona oraz jej semickiego pochodzenia.