Wznowienie działalności wioślarzy AZS nastąpiło w 1954, gdy trenerem sekcji został były zawodnik i olimpijczyk, Stanisław Wieśniak. Początkowo napotkał braki sprzętowe, lokalowe i słabe zainteresowanie studentów. Pierwsze drobne sukcesy sportowe wioślarze odnieśli dopiero w 1957, a w 1959 do Szczecina wrócił na krótko Teodor Kocerka, który nie tylko został zawodnikiem sekcji, ale ponownie objął funkcję trenera. W kwietniu 1958 oddano do użytkowania przystań AZS na Wyspie Grodzkiej, jednak przez wiele lat stan przystani i jej wyposażenie był niezadowalającyMarek Łyskawa, Baza Sportu Wioślarskiego w Szczecinie w XX wieku, Zeszyty Naukowa Uniwersytetu Szczecińskiego, Nr 404, 2004 rok, s. 171-176..
Początek lata 60. to przejęcie sekcji wioślarskiej przez Wyższą Szkołę Rolniczą (po rozpadzie szczecińskiej organizacji środowiskowej AZS), a następnie stopniowy wzrost liczby zawodników i poprawa wyników. AZS Szczecin stał się najliczniejszym wioślarskim klubem akademickim w Polsce, a zawodnicy regularnie powoływani byli do reprezentacji narodowej. Pierwszy start wioślarzy szczecińskiego AZS w Mistrzostwach Europy Seniorów nastąpił jednak dopiero w 1969 (klubowa dwójka podwójna W. Długosz, R. Kowalewski).