Na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1908 roku startował w szpadzie, w drużynie był piąty, a indywidualnie odpadł w drugiej rundzie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Sztokholmie zdobył srebrny medal w szpadzie indywidualnej. W rundzie finałowej wygrał pięć z siedmiu pojedynków i rozdzielił na podium Belgów: Paula Anspacha i Philippe'a Le Hardy de Beaulieu. W turnieju drużynowym zajął tam piąte miejsce.
Podczas igrzysk olimpijskich w Antwerpii w 1920 roku najbliżej podium był we florecie, drużynowo zajmując czwarte miejsce, a indywidualnie ósme. Na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 wystartował we wszystkich sześciu konkurencjach. Do finałów dotarł w szabli indywidualnej i florecie indywidualnym, obie konkurencje kończąc na szóstej pozycji. Następnie wystartował na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku, jednak w żadnej z pięciu konkurencji (w szabli drużynowej nie wziął udziału) nie dotarł do finałów. Cztery lata później, na igrzyskach w Los Angeles był czwarty we florecie drużynowym, piąty w szpadzie drużynowej i szabli drużynowej oraz siódmy w szabli indywidualnej.