W komunistycznej Rumunii działalność zespołów rockowych była ograniczana, szczególnie po Tezach Lipcowych ogłoszonych w 1971. Partia komunistyczna wymagała w twórczości treści narodowych, nieufna też była wobec wpływów zewnętrznych, szczególnie ze współczesnego Zachodu. Sfinx omijał te ograniczenia, korzystając m.in. z rumuńskich przekładów tekstów Clementa Marot, Percy Bysshe Shelley’a, a także Williama Szekspira.
W połowie lat 70. zespołem zainteresowała się rumuńska państwowa wytwórnia płytowa Electrecord. Sfinx nagrał wtedy dwie płyty: Lume albă (1975) oraz Zalmoxe (1978). Ta druga, długo wstrzymywana przez cenzurę, była koncept albumem opartym na mitologii dacyjskiej, np. tytułowy Zalmoxe (Zalmoksis) był dacyjskim pół-bogiem, pół-kapłanem. Obie płyty utrzymane były w stylistyce rocka progresywnego, a muzykę Sfinxa porównywano do takich wykonawców jak Nektar, Emerson Lake and Palmer czy Genesis.