Pałac cesarski w Shenyangu () lub Pałac w Shenyangu () znany pod historyczną nazwą Pałac w Mukdenie (lub Pałac Mukden (anglicyzm)) – siedziba trzech pierwszych władców dynastii mandżurskiej w latach 1625-44. Od zdobycia Pekinu regionalna rezydencja cesarska. Po upadku cesarstwa przekształcony na muzeum. W 2004 r. wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia thumb|left|Centrum Mukdenu (Shenyangu) z pałacem około 1670 r. Budowę pałacu rozpoczął w latach 1625-26 Nurhaczy (część wschodnia), kontynuował w latach 1627-37 Hong Taiji (część centralna). Siedzibę dynastii stanowił jeszcze w początkach panowania Shunzhi, ustępując miejsca zdobytemu w 1644 roku Zakazanemu Miastu w Pekinie. Mukden zachował jednak swój prestiż jako starsza siedziba dynastii. Od 1671 r. używany jako druga stolica i okresowa rezydencja imperialna podczas cesarskich wizyt w północno-wschodnich Chinach do końca dynastii Qing.
Za cesarza Qianlonga rozbudowywano pałac dwukrotnie: w latach 1746-48 przebudowano fragment części centralnej a resztę odnowiono i wyremontowano, ostateczną formę otrzymał w latach 1781-83 – dodano część zachodnią i rozbudowano centralną.