Na uczelni pozostał do końca życia. Wraz z Fullą, z którym dzielił pracownię, wydał w latach 1930–1932 czterotomowe Súkromné listy Fullu a Galandu – pierwszy słowacki manifest modernistyczny. Obaj artyści jako pierwsi na Słowacji zaczęli podejmować temat abstrakcji w malarstwie: Fulla stworzył pierwszy abstrakcyjny obraz Ruže a svah (pracę później zamalował), po czym Galanda dołączył do eksperymentów. Jego prace miały charakter organiczny, a Fulli geometryczno-konstruktywizujący. W 1937 roku Galanda zdobył srebrny medal na Wystawie Światowej w Paryżu. Tego samego roku uczestniczył także w Biennale w Wenecji.
Galanda należał do prekursorów modernizmu na Słowacji. W jego wczesnych dziełach widać jeszcze wpływ secesji i zainteresowanie twórczością Edvarda Muncha. Do lat 1926–1927 skupiał się na grafice, a około 1929 roku zainteresował się możliwościami typografii. Zaprojektował m.in. utrzymaną w konstruktywistycznym duchu okładkę tomiku poetyckiego Demontáž Jána Poničana i po raz pierwszy na Słowacji zastosował w projekcie wyłącznie minuskułę. Jego twórczość figuratywną charakteryzuje płynna kreska i połączenie tradycyjnych tematów z nowoczesną formą. Nie bał się eksperymentów z nowymi środkami wyrazu: w jego dojrzałych pracach widać elementy kubizmu i własnej interpretacji fowizmu.