Oprócz zdobywania sprzętu, dywersanci zajmowali się również uszkadzaniem parowozów, wagonów, torów i innych urządzeń. Często np. zacierano tłoki parowozów, klinowano korbowody, zalewano mechanizmy i cylindry środkami chemicznymi, itp.. Przez te działania, na linii kolejowej Rzeszów−Przeworsk−Przemyśl okupanci byli zmuszeni odstawiać do naprawy średnio 20 wagonów na dobę. Często podpalano również cysterny i beczki z benzyną. 19 maja 1944 grupa dywersantów składająca się z Bronisława Kukuryka ps. „Baran”, Adolfa Barana ps. „Tur”, Romana Laskowskiego ps. „Mały” i Kazimierza Zdeba ps. „Słup” podłożyła w pociągu transportującym amunicję minę wykonaną z pocisku artyleryjskiego. Mina wybuchła tego samego dnia pod Przemyślem, niszcząc skład.

W marcu 1943 grupie sabotażowej udało się uwolnić z transportu w Strażowie 50 jeńców radzieckich, a w maju 1944 w Krzemienicy uwolniono z wagonu więźniów transportowanych ze Lwowa do Auschwitz i udzielono im pomocy.

Akcja „Nienadowa” Akcja „Nienadowa” miała na celu zarekwirowania broni i amunicji, została przeprowadzona w nocy z 2 na 3 marca 1942 w niemieckim magazynie we wsi Nienadowa. Akcja została zorganizowana przez Związek Odwetu Okręgu Kraków AK i jest uważana za jedną z pierwszych większych akcji Związku Odwetu.