Podczas zamachu na Heydricha jej mąż, jako główny lekarz szpitala, ukrywał czechosłowackich spadochroniarzy z Anglii. Po jego zdradzie Gestapo aresztowało go, uwięziło i wykonało egzekucję. W 1947 roku ponownie wyszła za mąż. Po przywróceniu wspólnej republiki w 1945 roku wróciła na Słowację i została wybrana na przewodniczącą Bloku Artystów Słowackich. Poślubiła prawnika Martina Martinčka, ówczesnym prezesem Urzędu Prezydencji SNR, później wybitnym słowackim fotografem. Podczas komunistycznej dyktatury, w 1952 r., w ramach Akcji B, została przymusowo wysiedlona wraz z mężem (Martinem Martinčkiem, którego nazywali „burżuazyjnym nacjonalistą”) z Bratysławy do wioski pod Liptowskim Mikulaszem, do której później przeprowadzili się i w której mieszkali aż do śmierci. W 1966 roku otrzymała tytuł Zasłużonego Artysty. Wystawia w wielu galeriach w kraju i za granicą i otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Oprócz malarstwa projektowała także kostiumy teatralne dla Nowej Sceny w Bratysławie.
Ester Šimerová-Martinčeková była jedyną słowacką artystką, która bezpośrednio inspirowała się szkołą paryską i często wracała do Paryża.