Halina Feliksa Starczewska, po mężu Chorążyna, ps. „Szczęsna”, „Karolek” (ur. 24 października 1895 w Warszawie, zm. 10 października 1986 tamże) – działaczka niepodległościowa, dama Orderu Virtuti Militari, inżynier chemik.
Życiorys Urodziła się 24 października 1895 w Warszawie. Była córką Franciszka, urzędnika Gazowni Miejskiej i Marii z Życieńskich, nauczycielki muzyki. Miała trzech braci: Jerzego Stanisława, uczestnika II i III powstania śląskiego, od 1924 menadżera muzycznego w USA, Jana, działacza podziemia i organizatora pomocy społecznej w czasie II wojny światowej, oraz Franciszka, inżyniera sieci tramwajów miejskich w Warszawie, więźnia Pawiaka, a potem obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau i Neuengamme.
W latach 1906–1912 uczyła się w Żeńskim Prywatnym Zakładzie Naukowym Pauliny Hewelke. W roku szkolnym 1913/1914, po zdaniu państwowego egzaminu nauczycielskiego, była na tej pensji nauczycielką przyrody w trzech najniższych klasach. Następnie w czerwcu 1914 ukończyła Kursy Pedagogiczne Naukowe Żeńskie, organizowane przez Katolicki Związek Kobiet Polskich w Warszawie. W następnym roku zrobiła Kurs Sekcji Technicznej Towarzystwa Kursów Naukowych. W listopadzie 1915 wstąpiła na Wydział Chemiczny Politechniki Warszawskiej. Była jedną z pierwszych 13 kobiet, które uzyskały możliwość studiowania na tej uczelni.