Przez pewien czas była sekretarką Świętosławskiego jako ministra oświecenia publicznego i wyznań religijnych.

Od końca października 1939 działała w konspiracji pod pseudonimem Karolek. W listopadzie, na polecenie komendanta głównego Służby Zwycięstwu Polski, gen. Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza, przystąpiła, wraz z Zygmuntem Hemplem, do organizacji tzw. komórki więziennej przy Oddziale I Dowództwa Głównego. Wykorzystano fakt, że Niemcy pozostawili polską straż więzienną. Praca tej komórki polegała na zbieraniu informacji o tym, co się dzieje w więzieniach oraz przekazywaniu indywidualnych ostrzeżeń i grypsów. Wiosną 1940 z powodu denuncjacji musiała wycofać się z tej działalności, przekazując swe obowiązki Kazimierzowi Gorzkowskiemu.

15 lipca 1940 została aresztowana na skutek donosu o działalności w POW. Znalazła się na kobiecym oddziale Pawiaka, tzw. „Serbii”. Weszła tam w skład wewnętrznej komórki więziennej, którą znacznie rozbudowała. 22 września 1941 została wywieziona w pierwszym wielkim transporcie kobiet do obozu koncentracyjnego Ravensbrück. W obozie prowadziła tajne nauczanie na szczeblu szkoły średniej w zakresie chemii i języka niemieckiego. Prowadziła też dziennik mówiony na podstawie prasy niemieckiej. 1 maja 1945 powróciła do kraju.