Józef Karol Horodyński (ur. 1790 w Dąbrowie, zm. 1871 w Grodnie) – pułkownik wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, sędzia pokoju okręgu siennickiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Ojciec Józefa Karola – Franciszek był generałem-adiutantem na dworze, a dziadek Karol Bożydar był pułkownikiem w czasach króla Stanisława Augusta; matką była Katarzyna z d. Ochocka. Pierwsze nauki pobierał w gimnazjum rzeszowskim i we Lwowie.

W 1809 wstąpił do wojska i pobierał nauki w Szkole Elementarnej Artylerii a następnie w Szkole Aplikacyjnej Inżynierów. W stopniu podporucznika brał udział w inwazji na Rosję a następnie przydzielony był do Twierdzy Modlin.

W 1815 dostał przydział do jednostki inżynierów, a po dwóch latach do Dyrekcji Inżynierów w Lublinie. W 1820 przeniesiony został do Warszawy, gdzie był adiutantem budowniczym w komendzie miasta i miał nadzór nad koszarami warszawskimi oraz awansował do stopnia kapitana. W 1828 objął dowodzenie inżynierami w Twierdzy Modlin, Płock i Serock. Odznaczony był Znakiem Honorowym za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę.

Brał udział w powstaniu listopadowym i odznaczony był Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari.