W listopadzie 1939 rozpoczęła działalność konspiracyjną wraz z siostrą Haliną (pseud. „Halszka”). Należała do grupy 15 kobiet, którym nadano znany kryptonim „dromaderki”. Zajmowały się one kolportażem tygodnika „Biuletyn Informacyjny”, który był kolejno organem Służby Zwycięstwu Polski, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Wiosną 1940 Lubińska została komendantką 4 zespołów „dromaderek”, które obsługiwały obwód warszawski składający się z 70 punktów rozdzielczych. Tygodniowy nakład „Biuletynu Informacyjnego” dochodził do 43-45 tys. egzemplarzy o łącznej wadze około 850 kg. „Dromaderki” rozprowadzały również inne wydawnictwa BIP, w tym „Rzeczpospolitą Polską”.
Lubińska surowo przestrzegała punktualnego dostarczania prasy i nienaruszalności zasad konspiracji, dzięki czemu przez cały okres okupacji nie dopuściła do żadnej wsypy i nie utraciła żadnej kolporterki. Jej działalność bardzo wysoko oceniał naczelny redaktor „Biuletynu Informacyjnego” Aleksander Kamiński. Mieszkanie Lubińskiej przy ulicy Chocimskiej stale służyło za przytułek dla zagrożonych, natomiast przez prawie cały rok 1944 było jednym z głównych lokali redakcji „Biuletynu Informacyjnego”. Po wybuchu powstania warszawskiego, 1 sierpnia 1944, objęła kierownictwo punktu sanitarnego, mieszczącego się w drukarni i introligatorni Michalskich przy ulicy Wspólnej.