Teksty wokalistki „są wystarczająco introspekcyjne, aby dotknąć wrażliwej strony ludzkich emocji, nie będąc przy tym intensywnym aktem poszukiwania duszy”.
Na role Cottrell zwrócił też uwagę Dylan Barnabe z magazynu Exclaim!, dając jako przykład utwory „Pink & Blue” i „No Stress”, które jego zdaniem płynnie i z dbałością o szczegóły wtopiły się w twórczość Tycho sprawiając wrażenie, jakby Cottrell była w jakiś sposób od zawsze częścią jego zespołu. Jej głos wniósł do muzyki bezpośrednią intymność i młodzieńczą żywiołowość, co uwidoczniło się także w warstwie znaczeniowej tekstów. Wokalistka w „przemyślany sposób wyartykułowała tęsknotę, miłość i przemianę w sposób, który nawiązuje do ludzkiego doświadczenia, łączącego wszystkich ludzi”.
Kolejnym recenzentem, który zwrócił uwagę na nową wokalistkę zespołu Tycho, był Saby Reyes-Kulkarni z magazynu Paste. Zamysł Hansena wysunięcia na pierwszy plan wokali Saint Sinner (Hannah Cottrell) ocenił jako „najbardziej rewolucyjny krok ze wszystkich”. Według niego przez większość czasu Cottrell skutecznie chroni słuchacza przed wpadnięciem w słuchową mgłę, która stała się znakiem rozpoznawczym Hansena. „Cottrell z pewnością nadaje muzyce dramatyczne uniesienie. Nie tylko wnosi bardzo potrzebną iskrę tęsknoty, ale także dodaje ujmujący dotyk przyziemności”.