Fryderyka Lazarusówna (ur. 23 grudnia 1879 we Lwowie, zm. 1942) – polska pisarka żydowskiego pochodzenia, nauczycielka i działaczka oświatowa.
Znana jako reformatorka pedagogiki, była bliska ideom Janusza Korczaka.
Życiorys Urodziła się 23 grudnia 1879 we Lwowie. Była córką Maurycego, dyrektora banku, i Róży z Jollesów. Jej siostrą była Hermina, która później została żoną socjalistycznego polityka Hermana Diamanda.
Wykształcenie pobierała na pensji Wiktorii Niedziałkowskiej we Lwowie, następnie w Paryżu i w berlińskim Pestalozzi-Fröbelhaus. Maturę seminarialną zdała eksternistycznie w Rzeszowie. Na ukształtowanie się jej patriotycznych postaw wpływ miała Maria Wysłouchowa, nauczycielka języka polskiego na pensji Niedziałkowskiej. Z ideami socjalistycznymi zetknęła się w domu swojej siostry Herminy, żony Hermana Diamanda.
Była zaangażowana w towarzystwie charytatywnym Przytułek we Lwowie, pełniąc funkcję jednej z zastępczyń wydziału w 1902. Pracę zawodową rozpoczęła po 1905 w Warszawie. Uczyła na kursie ochroniarskim, prowadzonym półlegalnie przez Marię Weryho-Radziwiłowiczową przy szkole gospodarczej dla dziewcząt w podwarszawskich Włochach. Współpracowała też przy zakładaniu świetlic dla dzieci w dzielnicach robotniczych Warszawy.