Ostro atakowała japoński rząd i popierała "słuszny opór" chińczyków. Pod koniec czerwca 1938 dołączyła do anty-japońskiego ruchu oporu w Wuhan, gdzie została prezenterką w Centralnej Stacji Radiowej, nadającej programy mających na celu podzielenie japońskiej armii. W lipcu 1940 została jedną z przywódców Antywojennej Rewolucyjnej Ligi Japończyków w Chinach. Z powodu wojny Hasegawa z mężem często zmieniali miejsce zamieszkania, pomagali im w tym inni esperantyści. Używając pseudonimu Verda Majo, regularnie pisała artykuły do magazynu Heroldo de Ĉinio. Przeżyła Wojnę chińsko-japońską i wraz z mężem i dwójką dzieci osiedliła się w Mandżurii. W trakcie ciąży z trzecim dzieckiem, Hasegawa dowiedziała się, że Liu Rena, jej mąż, miał już wcześniej żonę. Więc dokonała aborcji, której efektem było zakażenie. Zmarła 3 miesiące po aborcji, 10 stycznia 1947 w Jiamusi, na skutek choroby spowodowanej infekcją.
Twórczość
Adiaŭo en malfrua printempo, Budapeszt Historieto de japana literaturo, Osaka, 1952 En Ĉinio batalanta, Osaka, 1954 Flustr‘ el uragano, Osako, 1975 (przedruk oryginału z 1941) Verkoj de Verda Majo, Pekin, 1982 Sawada Kazuko: Hasegawa, Teru, Osako, 2007
Przypisy
Kategoria:Japońscy esperantyści Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1947