Poszukując własnej drogi malarskiej w latach 50., inspirowała się Paulem Klee i Joanem Miró.
Swe ilustracje, które najczęściej wykonywała akwarelą, wypełniała onirycznymi pejzażami i mocno stylizowanymi postaciami o efemerycznych kształtach. Łączyła lekkość z powagą oraz inspirowała się dziecięcymi rysunkami, sztuką naiwną i ludową. Często ilustrowała tomiki poetyckie. Do książek, które zilustrowała, należą: Babunia Boženy Němcovej (1965), Sedmikráska Márii Rázusovej-Martákovej (1966), Metamorfozy Owidiusza (1969), Čakanka Ľudmili Podjavorinskiej i Kniha rozprávok Milana Rúfusa (1974).
Sporadycznie projektowała także mozaiki w przestrzeniach publicznych. Jej prace można zobaczyć m.in. w szpitalach w Koszycach (1964) i Bratysławie (1972) i w hotelu Gerlach w Popradzie (1967).
W latach 1967, 1971 i 1973 wzięła udział w Biennale Ilustracji Bratysława. Książki z jej ilustracjami czterokrotnie zdobyły tytuł Československé najkrajšie knihy (pol. „najpiękniejsze książki Czechosłowacji”). W 1968 roku została wyróżniona nagrodą Cypriána Majerníka, a w 1987 roku nagrodą Ľudovíta Fulli.