W 1914 r. przy wejściu do kościoła wybudowano dzięki Branickim murowaną dwukondygnacyjną dzwonnicę w styl eklektycznym z cechami neoklasycyzmu, w której umieszczono trzy dzwony (najstarszy z 1597 r.). W 1924 r. dach świątyni pokryto gontem, a w 1928 zebrano fundusze na nowy murowany płot.
W czasach sowieckich kościół był czynny.
W 1958 przeprowadzono remont dachu z wymianą krokwi, w 1985 budynek pokryto blachą, a w 2002 blachodachówką. W latach 1999–2002 przeprowadzono remont świątyni z zewnątrz, a w latach 2003–2004 odnowiono jej wnętrze.
Architektura Świątynia została wybudowana na planie prostokąta, jest bezwieżowa, posiada półokrągła absydę, gdzie mieszczą się zakrystia oraz transept, stanowiący dwie kaplice. Świątynia jest skierowana ołtarzem na północ. Wnętrze zostało uwieńczone sklepieniem kolebkowym. Zarówno ściany jak i sklepienia zostały ozdobione kompozycjami oraz iluzjonistycznymi malowidłami architektoniczno-dekoracyjnymi, wykonanymi w 1901 r. przez warszawski warsztat Władysława Twardy. Na sklepieniu lewej kaplicy namalowano „Cud św. Michała Archanioła”, na sklepieniu prawej – „Oko Opatrzności”, na ścianach zaś wykonano obrazy Dwunastu w iluzjonistycznych wnękach. Lewa kaplica jest poświęcona św. Józefowi, prawa – Matce Bożej (obraz XVII w.