W 1991 roku powróciła do Bratysławy, gdzie skupiła się na tworzeniu wideo-artu i performance, posługując się kamerą i montażem jako protezą. Zaangażowała się także w działalność na rzecz praw LGBT. W latach 90. współzałożyła pierwsze słowackie czasopismo feministyczne „Aspekt” oraz współorganizowała lub angażowała się w działalność kilku organizacji pozarządowych na rzecz praw kobiet. Jako jedna z pierwszych osób spośród słowackich artystów otwarcie mówiła o swojej homoseksualności. W latach 1999–2013 wykładała na Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie i przez osiem lat piastowała stanowisko prorektora uczelni, po czym zaczęła prowadzić pracownię nowych mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, gdzie również objęła stanowisko prorektora.
W swojej praktyce artystycznej skupia się na tematach związanych z płcią i poszukiwaniem własnej tożsamości, często posługując się ironią. Kwestionuje konwencjonalne wyobrażenia o tożsamości płciowej, społecznej i politycznej. Interesuje się tym, jak uchwycić pożądanie, analizuje społeczny wymiar cielesności.