Głosowanie było tajne, a w niektórych częściach kraju wysoki poziom analfabetyzmu wymuszał głosowanie w postaci wrzucania gumowych kulek do urn wyborczych z nazwiskami kandydatów.
Rezultat W dniu wyborów prawo wyborcze przysługiwało 2 480 623 osobom, a ostatecznie głos oddało 1 607 265 osób (64,95% uprawnionych). Do walki wyborczej stanęły 22 ugrupowania. Wszystkie 419 mandatów zostało ostatecznie rozdzielonych między 17 partii. Wybory zmieniły układ sił politycznych, wprowadzając do parlamentu liczną reprezentację nowych stronnictw, reprezentujących interesy chłopstwa, czyli najliczniejszej warstwy społecznej. Ponadto w parlamencie znalazła się duża grupa mniej istotnych ugrupowań, wśród których dominały partie regionalne.
Wynik wyborów był pozytywny dla monarchii, bowiem ostatecznie największy sukces osiągnęły wiodące partie serbskie: Partia Demokratyczna i Partia Radykalna. Mimo wielu różnic programowych, partie zgadzały się w kwestii centralistycznego modelu władzy w państwie i silnych prerogatyw należących do króla i jego regenta. Aby zapewnić sobie ciągłość władzy, dwie największe serbskie partie zawiązały demokratyczno-radykalną koalicję, a wkrótce utworzyły wspólny rząd, na czele którego stanął Nikola Pašić.