W konkursie wzięło udział 37 prac, a Komitet Budowy, który wybrał zwycięską pracę, był złożony z największych łódzkich fabrykantów (niezależnie od wyznania), m.in.: Juliusza Heinzla, Karola Scheiblera, Edwarda Herbsta i Juliusza Kunitzera oraz architektów: Juliusza Junga, Konstantego Wojciechowskiego i Stefana Szyllera, a także dyrektora Łódzkich Kolei Żelaznych – Władysława Knapskiego. W związku z faktem, iż wśród opinii publicznej wątpliwości budziło zarówno wyznanie zwycięzców (luteranizm), jak i narodowość (niemiecka), a także podejrzenie, iż projekt budynku w całości zlecili wówczas mało znanemu, niemieckiemu architektowi – Emilowi Zillmannnowi, którego w istocie faktycznie zaangażowali do współpracy przy projektowaniu budynku, oraz sugestiami, iż Komitet Budowy nie posiadał odpowiednich kwalifikacji by oceniać jakość projektów, poproszono dodatkowo o opinie nt. projektu architektów Józefa Piusa Dziekońskiego z Warszawy oraz Sławomira Odrzywolskiego z Krakowa, którzy potwierdzili wysoką jakość zwycięskiego projektu, co przesądziło o jego realizacji. Komitet Budowy nie powierzył „Wende i Zarske” prac budowlanych, pozbawiając ją zasadniczego wpływu na ich przebieg, współpraca przy budowie kościoła ograniczyła się jedynie do dostarczenia budowniczym rysunków wykonawczych i konstrukcyjnych przez spółkę Wendego. W 1900 r.