Jefimija, właśc. Jelena Mrnjavčević (ur. ok. 1349, zm. po 1405) – serbska mniszka, pierwsza poetka w historii literatury serbskiej.
Życiorys mały|Pochwała księciu Lazarowi, 1402 Urodziła się około 1349 roku w rodzinie włodarza Vojichny, który zarządzał Dramą, jako Jelena. W młodości nauczyła się pisać i czytać po serbsku i grecku, potrafiła także haftować. W 1365 roku wyszła za mąż za despotę Seresu Uglješę Mrnjavčevicia. Wraz z mężem zamieszkała w Seres, gdzie należała do środowiska intelektualnego o silnych więzach z Athos. Obracała się w kręgach bizantyjskich i serbskich możnych.
Po śmierci męża, który zginął w bitwie nad Maricą, poprzedzonej śmiercią jedynego syna, Jelena wstąpiła do zakonu i przyjęła imię Jefimija. Powróciła na teren Serbii, na dwór księcia Łazarza I Hrebeljanovicia i Milicy Hrebeljanović, dalekiej kuzynki Jefimii. Po śmierci Lazara, gdy Milica przez cztery lata de facto sprawowała władzę w Serbii, Jefimija wspierała ją w kwestiach politycznych. W 1398 roku towarzyszyła Milicy w spotkaniu z Bajazydem I. Opisując wydarzenie, Konstantyn Kostenecki pochwalał odwagę Jefimii.