W latach 1860–1861 był członkiem Komitetu Serbsko-Bośniackiego, który planował organizację zbrojnego powstania w pozostającej pod panowaniem tureckim BośniJ. Skowronek, M. Tanty, T. Wasilewski, Historia Słowian południowych i zachodnich, Warszawa 1988, , s. 357..
20 października 1879 r., w związku z uznaniem samodzielności Księstwa Serbii na kongresie berlińskim, patriarcha konstantynopolitański Joachim IV nadał metropolii belgradzkiej status autokefalicznego Serbskiego Kościoła Prawosławnego, obejmującego jurysdykcją terytorium królestwa (Serbowie żyjący w Austro-Węgrzech nadal pozostawali wiernymi Metropolii Karłowickiej, również w pełni samodzielnej).
Usunięcie z urzędu, emigracja i powrót W 1881 r. metropolita Michał został zmuszony do odejścia z urzędu – jego prorosyjskie poglądy i wspieranie duchowieństwa serbskiego w okupowanej przez Austro-Węgry Bośni, z funduszy kierowanych do Serbii przez rosyjskie komitety słowiańskie były w konflikcie z proaustriacką polityką księcia Milana. 18 października Michał został pozbawiony urzędu ukazem książęcym i przeniesiony w stan spoczynku bez emerytury. Dwa kolejne lata spędził w swoim domu w Belgradzie, po czym został zmuszony do wyjazdu z Serbiibiskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, ss.