Otpor współpracował również z członkami słowackiej grupy młodzieżowej OK-98.
Formalnie Otpor nie miał własnego centrum dowodzenia oraz przywódcy. Struktura organizacji opierała się na lokalnych filiach, mających dużą niezależność. Pojawienie się wielu lokalnych liderów miało uniemożliwić władzy aresztowanie wszystkich przywódców. Ponadto lokalni działacze byli skuteczniejsi w zachęcanie w mobilizacji ludności mieszkającej na prowincji, która była bardziej niezadowolona z sytuacji społeczno-gospodarczej i skłonniejsza do radykalizmu. Rząd Serbii, nie doceniających potencjału mobilizacyjnego serbskich wsi i miasteczek, zajmowała się przede wszystkim kontrolą Belgradu.
Aby opanować strach przed pobiciami ze strony policji, Otpor zalecił, aby w pierwszym rządzie znajdowały się osoby z transparentami i flagami, zasłaniające maszerującym policję. Zabierano również własne bębny, dzięki czemu uczestnicy marszów szli zgodnie z rytmem i nie słyszeli przeciwnika. Każde aresztowanie członków ruchu powodowało, że przed więzieniami i posterunkami policji pojawiali się protestujący działacze Otporu. Jednocześnie lokalne biura organizowały pomoc prawną dla aresztowanych.