Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu podpułkownika był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. Następnie od 22 października 1922 do listopada 1925 w randze oficera Sztabu Generalnego sprawował stanowisko dowódcy 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu. W tym okresie został awansowany na pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1928 uzyskał tytuł inżyniera na Wyższych Kursach Artylerii w Wiedniu. W 1928 jako oficer 16 p.a.p. był przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Modlin. W 1934 jako pułkownik dyplomowany inżynier artylerii przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.

Przez wiele lat pracował w biurze dyrekcji Fabryki Karabinów i Fabryki Sprawdzianów Państwowych Wytworni Uzbrojenia w Warszawie. W 1927 ożenił się z Zofią (1893–1946), siostrą Karola Szymanowskiego, wcześniej żoną Mieczysława Grzybowskiego), z którą od 1933 był w separacji.

Zmarł po krótkiej chorobie 8 czerwca 1938 w Warszawie.