Jarosław Aleksandrowicz de Witold (ur. w Kijowie, zm. 24 listopada 1955 w Wiśle) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Kaplica upamiętniająca walki o Brodnicę w 1920 Jarosław Aleksandrowicz urodził się 21 stycznia 1875 w Kijowie w rodzinie polskiej jako syn Mikołaja, starosty kijowskiego. Uczył się w rodzinnym mieście. Wstąpił w szeregi Armii Imperium Rosyjskiego i od lutego 1893 do sierpnia 1895 jako podoficer w charakterze ochotnika służył w 40 pułku piechoty. Następnie jako kapral podjął naukę w Szkole Wojennej w Odessie, którą ukończył w 1897. Od tego roku jako podchorąży służył w 134 pułku piechoty w Jekaterynburgu. W 1898 mianowany podporucznikiem, a w 1902 awansowany na stopień porucznika. Od 1904 był oficerem korpusu interwencyjnego. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905). W 1906 otrzymał awans na kapitana sztabowego. Po wszczęciu buntów rewolucyjnych w szeregach armii carskiej z uwagi na podejrzenie o udział był przetrzymywany w twierdzi w Sewastopolu. Potem został zrehabilitowany i służył w 51 pułku piechoty. Po odbyciu kursu saperskiego z 1910 został awansowany na kapitana dowódcę kompanii. W szeregach armii rosyjskiej uczestniczył też w trakcie I wojny światowej. Został ranny i od grudnia 1914 do początku lutego 1915 przebywał na leczeniu.