Po klęsce rewolucji stworzyła kolejne utwory, w których potępiała samodzierżawie, opiewała bohaterstwo robotników poległych w walce o wolność oraz męstwo rewolucjonistów skazanych na więzienie lub wygnanie. W 1907 r. wydała kolejny tom wierszy Zwon zari. W swojej twórczości poruszała również tematykę miłości, tęsknoty za ojczyzną, siły i odwagi ormiańskich kobiet-uchodźców.
W 1920 r. założyła we Władykaukazie Ormiański Klub Robotniczy im. Stepana Szaumiana. W 1921 r. wróciła do Erywania. Według niektórych źródeł w latach 20. wydawała kolejne wiersze, w których chwaliła rewolucję październikową. Zmarła w 1927 r. i została pochowana w Erywaniu w Panteonie im. Komitasa.
Z powodu przynależności Kurginian do partii, która domagała się odebrania Turcji ziem historycznej zachodniej Armenii, wbrew polityce rządu radzieckiego, po jej śmierci jej postać popadła w częściowe zapomnienie. O twórczości Kurginian wspominano jedynie okazjonalnie, a pamięć o niej była silniejsza w ormiańskiej diasporze niż w Armeńskiej SRR. Dopiero w ostatnich latach, w niepodległej Armenii poetka stała się symbolem ruchu feministycznego.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1927 Kategoria:Ormiańscy poeci Kategoria:Ludzie urodzeni w Giumri