Podczas prób pilot Piotr Stiefanowski osiągnął prędkość 430 km/h i pułap aż 11 000 m.
W sprawozdaniu z badań samolotu, który otrzymał nazwę ciężkiego bombowca TB-7 AM-34FRNB M-100 (pełne oznaczenie wraz z silnikami) znalazły się następujące spostrzeżenia:
„a) Samolot osiąga pułap wyższy niż współczesne szybkie samoloty myśliwskie. b) Prędkości uzyskiwane na wysokościach 7000–8000 m są równe prędkościom nowoczesnych szybkich myśliwców. c) Droga rozbiegu przy starcie z masą 30 000 kg jest równa 700 m. d) Zasięg lotu bez wykorzystania silnika centralnego doładowania z ładunkiem 2000 kg wynosi 3000 km. e) Bezpośredni kontakt załogi bombowca ze sobą oraz ogrzewanie kabiny załogi umożliwia długotrwały lot na wysokościach 8000–10 000 m. f) Wysoka manewrowość samolotu na wysokościach 8000–10 000 m zapewnia celne bombardowanie i gwarantuje pozostawienie samolotu poza zasięgiem ognia artylerii. Wymienione osiągi samolotu sprawiają, że praktycznie niezagrożony przez współczesne armaty przeciwlotnicze. Instytut wnioskuje uruchomienie produkcji seryjnej samolotu w 1938 roku i wprowadzenie go do uzbrojenia lotnictwa [...]”W. Szumichin Sowietskaja wojennaja awiacija 1917-1941, Moskwa 1986, s. 218 za: W. Suworow Dzień „M”, Rebis Poznań 2008 s.