Podczas wojny pierwszy prototyp służył do szkolenia w Kazaniu, lecz w 1943 roku został rozbity na lotnisku.
W kwietniu 1936 roku rozpoczęto prace nad drugim prototypem, tzw. „dublerem”, z uwzględnieniem doświadczeń uzyskanych przy pierwszym prototypie. Posiadał on szereg ulepszeń w zakresie technologii produkcji i obsługi technicznej. Kadłub poszerzono o 100 mm, sterownice i osprzęt zostały inaczej rozmieszczone. Zastosowano usterzenie wolnonośne, w związku z czym zmodyfikowano tylną część kadłuba. W pierwszym prototypie powierzchnie sterów i lotki były pokryte blachą falistą, w drugim poszycie wykonano z płótna. Powierzchnia sterów została powiększona, a lotek zmniejszona. Zamontowano osiem dodatkowych samouszczelniających się zbiorników paliwa oraz nowe zbiorniki oleju. Zmianom uległo także uzbrojenie: stanowiska strzeleckie przednie i tylne otrzymały podwójne sprzężone karabiny maszynowe SzKAS kalibru 7,62 mm zamiast działka SzWAK kalibru 20 mm, zaś grzbietowa wieżyczka została wyposażona w działko SzWAK zamiast karabinu SzKAS. Zlikwidowano całkowicie dolne stanowisko strzeleckie, a na stanowiskach strzeleckich umieszczonych pod skrzydłami zamontowano karabiny maszynowe SzKAS. Zamontowano na nim silniki zdjęte z pierwszej maszyny.