Eugeniusz Sit — część 4

W świetle sprawozdania „obwodowca rolnego” Komunistycznej Partii Polski S. należał do tzw. „prawicowców” sprzeciwiających się poparciu strajku chłopskiego w 1937. On sam w powojennych życiorysach podnosił swoje szczególne zaangażowanie w przygotowywaniu wystąpień solidarnościowych na terenie Małopolski, co rzekomo miało spowodować skreślenie go z listy członków PPS pod naciskiem Jana Kwapińskiego. W źródłach partyjnych brak o tym wiadomości. 25 września 1938 zasiadał w prezydium zlotu młodzieży PPS w Rzeszowie. Jako przedstawiciel Związków Zawodowych uzyskał 5 marca 1939 mandat radnego, 3 lipca został ławnikiem Rady Miejskiej w Tarnowie z listy klubu Socjalistycznych Radnych Miejskich.

1939–1945 Po wybuchu wojny we wrześniu 1939 zmobilizowany w stopniu kaprala, Sit wraz z cofającą się spod Tarnobrzega kolumną znalazł się po 17 września pod okupacją radziecką. Po rozbrojeniu przedostał się do Lwowa. Przed deportacją na Syberię uratował go J. Matwiszyn, awansowany przez władze radzieckie na dyrektora przejętej fabryki urządzeń pożarniczych „Unia Strażacka”;