Od tego czasu opera była wystawiana okazjonalnie: Berno - 1973; Bad Wildbad (Rossini in Wildbad) - 1993/94 i 2000; Hamburg-Altona - 2001/02; Nowy Jork (Bronx Opera) - 2004; Berlin (Deutsche Oper, wersja koncertowa) - 2004; angielski festiwal Garsington Opera - 2004; Pesaro (Rossini Opera Festival) - 2002 i 2008 oraz w Riehen (Riehen Opera Festival) - 2011.
Nie jest pewne, jaką uwerturę Rossini zaplanował dla Dziwacznego nieporozumienia. Edycja mediolańskiego wydawnictwa Ricordi partytury fortepianowej, z połowy XIX wieku, zawiera uwerturę z Cyrulika Sewilskiego (1816), którą Rossini użył także do Aureliana w Palmirze (1813) i Elżbiecie, królowej Anglii (1815). Być może tego wyboru dokonał redaktor. Przypuszcza się, że oryginalna uwertura (jeśli była) została później przeniesiona do późniejszej opery.
Kwintet w drugim akcie oparty jest na kwartecie z opery Demetriusz i Polibiusz. Rossini wykorzystał go również - podobnie jak trio z pierwszego aktu - w skomponowanej w następnym roku operze Szczęśliwe oszukanie (La pietra del paragone).
Treść opery