Po kilku latach pracy dla MGM i United Artists, począwszy do 1940 przez kolejnych 30 lat Golitzen był szefem pionu scenograficznego wytwórni Universal, dla której nadzorował produkcję dziesiątek, a wkrótce nawet setek tytułów.
Pierwszą nominację do Oscara za najlepszą scenografię zdobył za film Zagraniczny korespondent (1940) Alfreda Hitchcocka, a ostatnią czternastą – za Trzęsienie ziemi (1974) Marka Robsona. Trzykrotnie zdobył statuetkę Oscara za scenografię do filmów: Upiór w operze (1943) Arthura Lubina, Spartakus (1960) Stanleya Kubricka i Zabić drozda (1962) Roberta Mulligana. Przez kilka lat Golitzen zasiadał również w zarządzie Amerykańskiej Akademii Filmowej.
Uznania Akademii nigdy nie doczekała się jego współpraca z reżyserem Douglasem Sirkiem, z którymi pracowali wspólnie przy 13 tytułach, w tym Wszystko, na co niebo zezwala (1955), Pisane na wietrze (1956) czy Zwierciadło życia (1959). Estetyka i wygląd tych klasycznych melodramatów do dziś inspirują filmowców, a hołdem dla Golitzena i Sirka był m.in.