Szczęśliwe oszukanieJak zauważa Wiarosław Sendelewski w książce Rossini, polski tytuł Szczęśliwe oszukanie nie jest zbyt trafny. Lepsza byłaby Szczęśliwa omyłka, ale opera była wystawiana w Warszawie w 1820 roku, właśnie jako Szczęśliwe oszukanie i taki tytuł wszedł na stałe do polskiej literatury muzycznej. (wł. L'inganno felice) – jednoaktowa opera semiseria Gioacchina Rossiniego do libretta napisanego przez Giuseppe Maria Foppa. Premiera odbyła się 8 stycznia 1812 roku w Teatro San Moisè w Wenecji z udziałem dwójki wybitnych śpiewaków: Teresy Belloc-Giorgi (kontralt) i Filippo Galli (bas). To trzecia prezentowana opera Rossiniego (po Wekslu małżeńskim i Dziwacznym nieporozumieniu) i druga z cyklu weneckich jednoaktówek. Był to jego pierwszy duży sukces.

Historia powstania opery

Po skandalu związanym z zawieszeniem przez cenzurę spektakli opery Dziwaczne nieporozumienie w Bolonii, Rossini otrzymał nowe zamówienie z Wenecji. Tam pamiętano jeszcze dobre przyjęcie Weksla małżeńskiego i powierzono mu napisanie kolejnej opery. Tekstu dostarczył zawodowy librecista wenecki Giuseppe Maria Foppa. Przyjęcie Szczęśliwego oszukania przez publiczność było entuzjastyczne i bardzo szybko opera była wystawiana w innych włoskich i zagranicznych teatrach. Wydrukowano też partyturę, co było wówczas rzadkim przypadkiem.