Jednak po początkowym sukcesie dzieło przyćmione zostało przez inne, bardziej znane opery buffa (Cyrulik sewilski, Kopciuszek, Włoszka w Algierze ...), a także dlatego, że w przeciwieństwie do innych fars, jej temat był bardziej dramatyczny, niemal tragiczny. Tło opowieści i próba samobójstwa księcia to tematy, które później pojawią się w Zygmuncie (także z librettem Foppy). Obecnie jest najrzadziej prezentowaną z pięciu weneckich fars (Weksel małżeński, Szczęśliwe oszukanie, Jedwabna drabinka, Okazja czyni złodzieja i Signor Bruschino).
W Polsce Szczęśliwe oszukanie wystawiono w Teatrze Narodowym W Warszawie 11 lutego 1820 r. Wędrowny Zespół Kazimierza Skibińskiego przedstawił operę w kilku polskich miastach w 1826 roku: w Krakowie; Poznaniu i Kaliszu Kornel Michałowski - Premiery oper Rossiniego w Polsce (1818 - 1992 w pracy zbiorowej Twórczość Gioacchino Rossiniego - w dwusetna rocznicę urodzin wyd. Ars Nova, Poznań 1993.