Oczekiwali wsparcia króla Hiszpanii dla wznowienia powstania w Irlandii, jednakże król Filip III nie chcąc powrotu do wojny z Anglią, odmówił ich żądaniom.
Przybycie ich doprowadziło do powstania nowego irlandzkiego regimentu we Flandrii pod komendą celtyckiej szlachty irlandzkiej, w którym służyli ich dawni członkowie klanów. Nastroje tego oddziału były wyraźnie wrogie wobec angielskiego i protestanckiego panowania w Irlandii. Przywódcą regimentu był syn Hugona O’Neilla John, a oficerami – inni przedstawiciele rodu – Owen Roe O’Neill i Hugh Dubh O’Neill.
Na początku XVII w., kiedy zabroniono katolikom służby w armii brytyjskiej oraz działalności politycznej, do oddziałów w Hiszpanii zaczęli napływać nowi rekruci. Dołączali do nich także irlandzcy katolicy pochodzenia anglo-normańskiego tacy jak Thomas Preston czy Garret Barry. Jako że ich poglądy były bardziej pro-angielskie niż autochtonów celtyckich, zdarzały się między nimi spory, zwłaszcza dotyczące planów inwazji Irlandii w 1627. Podczas rozejmu w Wojnie Osiemdziesięcioletniej trwającego 1609–1621 regiment miał swoją siedzibę w Brukseli.