Tam, w opuszczonych pomieszczeniach powstało sporo, tych najbardziej charakterystycznych dla jej twórczości, zdjęć – martwych natur, portretów, aktów i auto-portretów. Zaczęła też eksperymentować z kamerą wideo.
Po wakacjach rozpoczęła edukację w Rhode Island School of Design (RISD). Następnie w latach 1977–1978 studiowała w Rzymie na stypendium; będącym oddziałem szkoły RISD przeznaczonym dla wyróżnionych studentów. Woodman władała biegle włoskim, co pozwoliło jej w tamtym czasie nawiązać kontakty z włoskimi artystami i intelektualistami. W po powrocie do Ameryki ukończyła Rhode Island School of Design. Lato tego roku spędziła w miejscowości Stanwood, gdzie odwiedziła swojego chłopaka.
W 1979 przeniosła się do Nowego Jorku, w celu rozpoczęcia profesjonalnej drogi artystycznej. Starała się o zatrudnienie w branży zajmującej się fotografią mody. Niestety jej usilne starania nie przyniosły jej oczekiwanego zatrudnienia i zainteresowania. Latem 1980 przebywała na rezydencji artystycznej w MacDowell Colony w Peterborough. W tym samym roku zaczęła zmagać się z depresją wynikłą z powodu nieudanego związku z chłopakiem, rozstania oraz brakiem należytego zainteresowania jej twórczością fotograficzną. Jesienią 1980 przeżyła próbę samobójczą.