Po wybuchu II wojny światowej dołączył do oddziału Korpusu Ochrony Pogranicza, z którym został 12 września 1939 r. internowany na Łotwie. Po wkroczeniu do tego kraju wojsk radzieckich, w czerwcu 1940 r. został aresztowany i na przełomie sierpnia i września 1940 r. osadzony w obozie w Kozielsku II, a potem w Pawliszczew Borze. Następnie przeszedł gehennę pracy w tundrze i uwięzienia w kolejnych obozach, ostatecznie 13 lipca 1941 r. dotarł do Archangielska. W sierpniu 1941 r. wstąpił do organizującej się Armii Polskiej w ZSRR, z którą ewakuował się do Iranu. Powołany do apteki dywizyjnej i Polowej Składnicy Sanitarnej, przeszedł wraz z Drugim Korpusem cały szlak bojowy, w tym brał udział w walkach o Monte Casino.
Po zakończeniu wojny, 10 lutego 1947 r. wrócił do Polski, trafiając do obozu przejściowego we Wrzeszczu. Przeniósł się na Górny Śląsk i podjął pracę w aptece, równocześnie działając w Polskim Towarzystwie Farmaceutycznym w Katowicach. W sierpniu 1947 r. został powołany na inspektora farmaceutycznego. W 1948 r. Minister Zdrowia nominował go na stanowisko Prezesa Okręgowej Izby Aptekarskiej w Katowicach. Funkcję tę pełnił do likwidacji izb aptekarskich w 1951 r. Od 1949 r.