493, przypis 19..
Pewien tekst z okresu średnioasyryjskiego opisujący przebieg rytuału koronacyjnego wskazuje, że poza urzędem głównego wezyra królewskiego, zwanego „wielkim wezyrem” lub „naczelnym wezyrem” (sukkallu rabiu), istniał już wówczas również urząd jego zastępcy, zwanego „drugim wezyrem” (sukkallu šaniu). Obaj sukkallu wyróżniają się zdecydowanie spośród innych dostojników królewskich wspomnianych w tekście, będąc pierwszymi, którzy w trakcie rytuału kładą(?) przed królem buławy, oznaki swego urzędu. Określenie „jeden z wezyrów” (iltēn ina sukkallē) użyte w jednym z fragmentów średnioasyryjskiego kodeksu praw również zdaje się sugerować, że w okresie tym urząd wezyra sprawowały jednocześnie dwie osobyMay N., The Vizier ... , s. 494-495..
Z czasem urząd sukkallu stracił mocno na znaczeniu i w tekstach z początku okresu nowoasyryjskiego pojawia się już bardzo rzadkoMay N., The Vizier ... , s. 494.. Zgodnie z dekretem Adad-nirari III (810-783 p.n.e.) „wielki wezyr” dostarczyć miał dary dla świątyni boga Aszura w przestępnym miesiącu addaru w roku 809 p.n.e., czyli w roku w którym Adad-nirari III wstąpił na tron. O dużym spadku jego znaczenia świadczy fakt, iż wymieniany jest on dopiero mniej więcej w połowie długiej listy dworzan, pomiędzy dwoma gubernatorami prowincji, a jego dary są takie same jak ich.