Od 1970 był związany z Wydziałem Mechaniczno-Energetycznym. W latach 1968–1974 był zastępcą dyrektora, a następnie pełnił funkcję dyrektora Instytutu Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych (1974–1981, 1987–1990). Pełnił też funkcję kierownika Zakładu Aparatur Chemicznych (1968–1974), a następnie Zakładu Aparatur Procesowych w tym instytucie (1974–1976).  W 1982 został członkiem Rady Wydziału Mechaniczno-Energetycznego. W 1984 mianowano go rzecznikiem dyscyplinarnym dla nauczycieli akademickich PWr. Przez wiele lat zasiadał w Senacie uczelni. Po przejściu w 1991 na emeryturę jeszcze przez wiele lat prowadził zajęcia ze studentami.

Był przewodniczącym rady naukowej Instytutu Inżynierii Chemicznej PAN i Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Budowy Urządzeń Chemicznych „Cebea”, a także członkiem Komitetu Inżynierii Chemicznej i Procesowej PAN. W latach 1980–2011 był redaktorem naczelnym kwartalnika PAN „Inżyniera Chemiczna i Procesowa”.

Od 1945 był mężem Ireny (1920–1997), z którą miał: córkę Grażynę po mężu Figas (ur. 1946) i syna Andrzeja (ur.