Pochodzenie języka buruszaskiego – przedmiot spekulacji od początku pierwszych wzmianek o języku buruszaskim pod koniec XIX w. i temat badań naukowych, szczególnie intensywnych od lat 90. XX w. Wobec trudności w ustaleniu pokrewieństwa genetycznego (historycznego) z innymi językami, lub rodziną językową, zaliczono buruszaski do grupy języków odosobnionych (izolatów językowych). Język buruszaski jest mową ojczystą grupy etnicznej Buruszów i ma ok. 100 tys. rodzimych użytkowników zamieszkujących wysokogórskie doliny w zachodniej części Karakorum (obecnie w północnym Pakistanie) lub żyjących w diasporze. Najwcześniejsze opisy buruszaskiego i próby klasyfikacji sięgają lat 80. XIX w., pierwszy szerszy opis gramatyczny jego głównych odmian dialektalnych ukazał się w połowie lat 30. XX w., kolejne opracowania dopiero od lat 70. XX w. Hermann Berger, autor jednego z najobszerniejszych z nich, przeprowadzał historyczną analizę buruszaskiego, m.in. szukając powiązań z baskijskim. W literaturze przedmiotu dominuje obecnie (2021 r.) co najmniej pięć głównych hipotez usiłujących przedstawić genealogię buruszaskiego;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pochodzenie języka buruszaskiego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.