Hermann Kreutzmann mówi o bardziej regularnym przedstawianiu buruszaskiego w formie pisanej od połowy lat 80. XX w., od kiedy z Gilgitu zaczęto nadawać pierwsze audycje radiowe w tym języku.
Inną trudnością ogólnej natury, z którą konfrontowani są badacze języków o małej liczbie użytkowników żyjących w odległych i trudnodostępnych regionach, jest nikła ilość rzetelnych, sprawdzalnych i regularnych informacji na temat danej populacji. W badaniach statystycznych bywają one umieszczane w rubryce „Inne”, a doniesienia na temat sytuacji społecznej, historycznej, politycznej i językowej są przeważnie nieaktualne. Trudność ta narasta o dodatkowy aspekt w przypadku takich grup etnicznych jak te z północnego Pakistanu, które w całej swojej historii były wielojęzyczne.
Przy ustalaniu genealogicznej przynależności danego języka (lub jej braku) J.H. Holst podkreśla konieczność zachowania naukowej ostrożności: zasadnicze jego zdaniem pytanie dotyczy kwestii, czy status pewnej jednostki genealogicznej jest jej cechą inherentną, czy też jest jedynie wynikiem aktualnego stanu badań. Tym samym określenie danego języka jako izolowanego, albo przypisanie go do jakiejś grupy językowej, odpowiada stanowi wiedzy i badań w momencie wygłaszania tego sądu.