Podczas igrzysk olimpijskich w Los Angeles w 1932 roku wystartował w czterech konkurencjach. Najpierw Édward Gardère, René Lemoine, René Bondoux, René Bougnol, Philippe Cattiau i Jean Piot zwyciężyli we florecie drużynowym. We florecie indywidualnym był dziewiąty, wygrywając dwie z dziewięciu walk w rundzie finałowej. Następnie Francuzi w składzie: Fernand Jourdant, Bernard Schmetz, Georges Tainturier, Georges Buchard, Jean Piot i Philippe Cattiau zdobyli złoty medal w szpadzie drużynowej. W szpadzie indywidualnej był szósty, w rundzie finałowej wygrywając sześć z jedenastu pojedynków. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku, gdzie razem z Georges’em Buchardem, Michelem Pécheux, Bernardem Schmetzem, Henrim Dulieux i Paulem Wormserem zdobył brązowy medal w szpadzie drużynowej. Indywidualnie tym razem nie startował.
Podczas mistrzostw świata w Vichy w 1927 roku (oficjalnie imprezy tego cyklu rozgrywane są pod tą nazwą od 1937) wywalczył srebrny medal we florecie indywidualnym, przegrywając tylko z Włochem Oreste Pulitim. Wynik ten powtórzył na mistrzostwach świata w Neapolu dwa lata później, ponownie plasując się za Pulitim.