Nie można go też było pomylić z jego zastępcą (o którym zresztą bardzo niewiele wiadomo), również będącym sukkallu, gdyż ten nazywany był w tekstach „drugim wezyrem” (sukkallu šanû). Nie są znane żadne listy od króla do jego sukkallu, ani od sukkallu do króla - Sin-ahu-usur najprawdopodobniej przez większość czasu towarzyszył swemu bratu, a to oznacza, że obaj bracia nie musieli często wymieniać korespondencji pomiędzy sobą. Wszystkie datowane dokumenty i listy w których pojawia się sukkallu pochodzą z okresu pomiędzy 715 a 694 r. p.n.e., co oznacza, że Sin-ahu-usur pełnić musiał urząd sukkallu również po śmierci Sargona II, we wczesnych latach panowania Sennacheryba. Po 694 r. p.n.e. sukkallu znika ze źródeł pisanych na dziesięć lat, aż do 684/683 r. p.n.e., kiedy to niejaki Inurta-na’di, noszący tytuł sukkallu dannu, pojawia się jako świadek w liście darów Sennacheryba dla domu akītu w AszurMay N., The Vizier ..., s. 497, przypis 54..