Na protektorat narzucono ponownie brytyjską administrację wojskową, przywrócono lokalną policję i Somalijski Korpus Wielbłądzi, rozbrajano ludność cywilną oraz ożywiono gospodarkę.
Tło sytuacyjne Sytuacja strategiczna, 1940 10 czerwca 1940 roku, kiedy Włochy wypowiedziały wojnę Wielkiej Brytanii i Francji, siły włoskie dowodzone przez wicekróla i gubernatora generalnego Włoskiej Afryki Wschodniej, księcia Amedeo d’Aosta, stały się zagrożeniem dla brytyjskich i francuskich kolonii w Afryce Wschodniej. Siły włoskie w Erytrei zagroziły brytyjskim szlakom morskim wzdłuż wybrzeża Afryki Wschodniej przez Morze Czerwone i Kanał Sueski, a Sudan, Somali Francuskie (dzisiejsze Dżibuti), Somali Brytyjskie i Kenia były narażone na ataki od strony lądu wyprowadzone z terytorium Włoskiej Afryki Wschodniej. Upadek Francji i zawieszenie broni z 22 czerwca 1940 roku drastycznie osłabiły strategiczną pozycję Wielkiej Brytanii w całym regionie. Praktycznie zamknięcie Morza Śródziemnego dla brytyjskiego ruchu morskiego oznaczało konieczność przepłynięcia 21 000 km dookoła Afryki, aby zaopatrywać siły brytyjskie na Bliskim Wschodzie. W przededniu wypowiedzenia wojny przez Włochy siły włoskie w Afryce Wschodniej liczyły 91 203 etnicznych Włochów oraz 199 973 żołnierzy wojsk kolonialnych: Erytrejczyków, Etiopczyków i Somalijczyków.