napięcie stałe, wysokiej częstotliwości, indukowane, wielostopniowe (kolejne stopnie przyspieszają cząstki do coraz większych energii) maksymalną energię przyspieszenia (keV, MeV, GeV) gradient pola przyspieszającego (stałe, zmienne)
Główny podział akceleratorów uwzględnia kształt toru i metodę przyspieszania: liniowe – cząstki przyspieszane są na odcinku prostym: o stałym napięciu przyspieszającym (kaskadowy, van der Graaffa, tandem, Cockcrofta-Waltona) o napięciu przyspieszającym wysokiej częstotliwości (liniowy z falą bieżącą, liniowy z falą stojącą). cykliczne (kołowe) synchroniczne (cyklotron, synchrocyklotron, synchrotron protonowy, synchrotron elektronowy, mikrotron) asynchroniczne (betatron, akcelerator plazmowy, akcelerator wiązek przeciwbieżnych)
Działanie thumb|150px|Magnes synchrocyklotronu znajdującego się w ośrodku terapii protonami, w Orsay Cząstki przyspieszane są polem elektrycznym, pole magnetyczne stosuje się do nadania przyspieszanym cząstkom odpowiedniego toru lub skupienia ich.
Pole magnetyczne jest tworzone przy pomocy bloków elektromagnesów, które są rozmieszczone co jakiś czas na całej linii/obwodzie akceleratora.