W czasie epidemii tyfusu zajmowała się chorymi. Podczas III powstania śląskiego organizowała dostawę leków i aprowizację szpitala polowego w Lublińcu, prowadziła oddział Polskiego Czerwonego Krzyża. Przemycała broń i amunicję dla powstańców. Krótko przed insurekcją broń przewieziono do Lubszy i ukryto je w Młynku. W pałacu w Czarnym Lesie zorganizowała szpital dla powstańców, którymi się zajmowała. Pomagała powstańcom, ukrywając się przed władzami niemieckimi. Później planowała stworzenie domu wypoczynkowego dla inwalidów po powstaniach śląskich, przekazała na ten cel część swojego majątku, ale z powodu braku środków nie udało się zrealizować tego planu.
Po podziale Górnego Śląska działała u boku męża na niwie społecznej w całym powiecie lublinieckim. Opiekowała się śląskimi bibliotekami, promując czytelnictwo. Zapisała swoje zbiory biblioteczne, pamiątki i dzieła sztuki Towarzystwu Przyjaciół Nauk na Śląsku. Starała się o zabudowanie gmachu dla organizacji.
W latach 1922–1924 pracowała w Wyższej Szkole Miasta Lublińca jako nauczycielka języka francuskiego, geografii i historii.
W 1923 zorganizowała Koło Przyjaciół Harcerstwa. Z jej pomocą koło ufundowało sztandar dla drużyny w gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki.