Był właścicielem gmachu, mieszczącego Szkołę Politechniczną. Wspierał więźniów stanu aresztowanych po 1846 i działał w celu ich uwolnienia. 14 kwietnia 1848 został członkiem Rady Narodowej Lwowskiej. Założył wtedy stowarzyszenie rzemieślnicze i towarzystwo urzędników gospodarczych wiejskich. W maju 1848 był uczestnikiem Zjazdu Słowiańskiego w czeskiej Pradze. Po zniszczeniu gmachu politechniki w wyniku bombardowania 1848 jego majątek uległ ponownie utracie. Przy pomocy finansowej (potem zwróconej) od Włodzimierza Dzieduszyckiego odbudował tę infrastrukturę. Ponownie pracował na dobytek rodziny. Później był ajentem zagranicznego towarzystwa ubezpieczeń. W okresie powstania styczniowego był członkiem organizacji narodowej we Lwowie.
Od 31 stycznia 1846 był czynnym członkiem C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego, pełniąc funkcję zastępca członka komitetu do około 1858. Od około 1858 do około 1860 był likwidatorem w Głównej Agenturze C. K. Prywatnego Pierwszego Austriackiego Towarzystwa Ubezpieczeń w Wiedniu. Od około 1860 był członkiem okręgu lwowskiego Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego, w tym od około 1870 do około 1875 piastował stanowisko przewodniczącego tegoż, a w kolejnych latach do końca życia pozostawał członkiem tego oddziału.