W 1868 był założycielem stowarzyszenia młodzieży rękodzielniczej „Gwiazda” dla czeladzi rzemieślniczej, wiele razy był wybierany prezesem tegoż, a finalnie obdarzono go tytułem honorowego prezesa. Działał w C. K. Radzie Szkolnej Powiatowej. Przez wiele lat należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Wspierał potrzebujących, był znany z działalności filantropijnej i dobroczynnej. Wraz z dominikaninem o. Dalmacym Ufryjewiczem kierował komitetem organizującym dostawy zboża celem zasiewu w Alzacji, dotkniętej klęską głodu po ataku pruskim z 1870, za co otrzymał krzyż oficerski Legii Honorowej. Poza Wincentym Polem przyjaźnił się też i współdziałał z Sewerynem Goszczyńskim, Hugonem i Teofilem Wiśniowskimi, Henrykiem Janko, Julianem Goslarem, Teofilem Lenartowiczem, Kornelem Ujejskim.
Wielokrotnie był dotknięty stratami rodzinnymi i prywatnymi. Dwukrotnie żonaty (pierwszą żona była Aniela z domu Gozdowicz herbu Gozdawa rodem z Rakszawy, a drugą żoną była Eugenia Gozdowicz) i dwa razy owdowiał. Miał sześcioro dzieci: synów Ludwika, Janusza (ur. 1841, absolwent Politechniki Lwowskiej z 1866, inżynier cywilny, zm. w 1885 w PizieTu jeszcze figurował. ), Mieczysława (ur. 1843, absolwent Politechniki Lwowskiej z 1866, inżynier), Kazimierza (ur.