W 1949 r. została inspektorem nadzoru artystycznego w Zarządzie Głównym Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego. Do 1958 r. pracowała na różnych stanowiskach (m.in. w ekspozyturze warszawskiej, od 1953 w spółdzielni „Świdry Wielkie” w Otwocku). W początkowym okresie istnienia wzorcowni w „Cepelii” przekazała jej większość zebranych tkanin ludowych, próbek strojów regionalnych i całych autentycznych wzorów. Organizowała kursy tkackie i rogożyniarskie, zbierała ludowe przyśpiewki, notowała piosenki wojskowe i szlacheckie, gromadziła informacje na temat widowisk obrzędowych i zapisywała przepisy kulinarne. Prowadziła badania na Mazowszu, Lubelszczyźnie i Podlasiu. Na zlecenie regionalistów z Sierpeckiego zbierała materiały do rekonstrukcji strojów z terenu Mazowsza Płockiego.
W latach 1962–1966 pracowała jako konsultantka w Centrali Obsługi Przedsiębiorstw i Instytucji Artystycznych.